1. Znać proste modele ludzkiej pamięci, rozwiązywanie problemów motywacji oraz niektóre ich konsekwencje dla menadżerów tworzenia oprogramowania.
2. Znać podstawowe kwestie pracy zespołowej tzn. skład zespołu, spójność zespołu, komunikacje w zespole i organizacji.
3. Znać niektóre kwestie związane z wyborem i zatrzymaniem personelu firmy budującej oprogramowanie
4. Znać podstawy P-CMM – modelu będącego zrębem zwiększania umiejętności twórców oprogramowania w firmie.

Bez tego ani rusz!

Wiedzę zdobyta w trakcie tworzenia oprogramowania i przechowywaną w pamięci długiej można podzielić na 2 klasy:

1. Wiedza znaczeniowa. To wiedza o kwestiach takich jak działanie instrukcji przypisania, o pojęciu klasy, sposobie działania metody wyszukiwania w tablicy z laszowaniem informacji o strukturach organizacyjnych. Tę wiedzę zdobywa się przez doświadczenie i naukę. Jest ona przechowywana w sposób niezależny od reprezentacji.
2. Wiedza składniowa. To szczegółowa wiedza o reprezentacji, np. jak napisać opis obiekty w UML, jakie funkcje standardowe są dostępne w pewnym języku programowania, czy przypisanie zapisuje się za pomocą symbolu „=”, czy „:=” itd. Wydaje się, iż ta wiedza jest przechowywana w postaci nieprzetworzonej.

W miarę wzrostu zrozumienia pojęć wiedza składniowa jest składowana w pamięci jako wiedza znaczeniowa.

1. Zintegruj istniejąca wiedzę komputerową z wiedzą zadaniową w celu utworzenia nowej wiedzy, a więc zrozumienia problemu. Curtis i inni (1988) uważają, że doświadczenia są w tej fazie szczególnie ważne.
2. Zbuduj model znaczeniowy rozwiązania. Sprawdzić go względem problemu i udoskonalaj do czasu, aż stanie się satysfakcjonujący.
3. Przedstaw ten model za pomocą jakiegoś języka programowania lub notacji projektowej.

Programy zapisane w językach wysokiego poziomu jak Java powinny zawierać mniej błędów niż napisane w asemblerze, ponieważ struktury znaczeniowe niskiego poziomu można zakodować w Javie bezpośrednio jako instrukcje samego języka.

Menadżerowie podejmujący decyzje, kogo przyjąć do długotrwałego przedsięwzięcia powinni wziąć przede wszystkim po uwagę ich ogólna zdolność do rozwiązywania problemów i doświadczenie z dziedziny zastosowania a nie umiejętność programowania w konkretnym języku.

Aspekty globalizacji
- glob. rynków zbytu – aspekt konsumencki
- glob. produkcji – aspekt produkcyjno-tech.
- Glob. Sposobów regulacji dział. Gosp. – aspekt organizacyjno-zarządzający Liderzy globalizacji USA i WB
Firmy ponadnarodowe
- prowadza zagranica kontrolowane przez siebie przedsięwzięcia na równi z krajowymi
- kierują się globalna strategia nakierowana na zysk
- kontrolujące aktywa w co najmniej 2 lub wiecej krajach
- dochody porównywalne z PKB średnich krajów

W swym psychologicznym studium motywacji Bass i Dunteman (1963) podzielili profesjonalistów na 3 typy:

1. Nastawieni na zadania to ci, których motywacją jest wykonywana przez nich praca. W wypadku inżynierii oprogramowania są to technicy, których motywuje wyzwanie intelektualne związane z tworzeniem oprogramowania.
2. Nastawieni na siebie to ci, którzy są motywowani głównie przez swój osobisty sukces i sławę. Tworzenie oprogramowania jest dla nich środkiem umożliwiającym osiągnięcie własnych celów.
3. Nastawieni na interakcję.

Utworzenie grupy, która będzie wydajnie pracować, jest więc krytycznym zadaniem menadżera.

Na pracę grupowa ma wpływ kilka czynników:

1. Skład grupy. Czy panuje w niej właściwa równowaga umiejętności, doświadczeń i osobowości?
2. Spójność grupy. Czy w grupie myśli się o niej jako o zespole, czy też o grupie osób pracujących razem?
3. Komunikacja w grupie. Czy członkowie grupy skutecznie się ze sobą porozumiewają?
4. Organizacja grupy. Czy zespół jest zorganizowany tak, że każdy czuje się dowartościowany i jest zadowolony ze swej roli w grupie?

Porównanie
- orientacja na procesy i integrację wewnętrzną – logistyczną i finansową ( zewnętrzną – partnerzy biznesowi, łańcuchy dostaw)
- -
nastawiony na rozwiązywanie problemów wewnątrz ( kooperacja i rozwiązywanie wspólnych problemów zp partnerami)
- dane generowane i wyk. Wewnątrz ( dane upubliczniane również na zewnątrz)

1. Rozpoznać cechy osobowościowe pracownikom.
2. Powinien stworzyć system komunikacji właściwej dla danych osobowości.
3. Umieć wykorzystać cechy indywidualne te, które są najistotniejsze dla nowoczesności oprogramowania.

1. Można wypracować grupowe standardy jakościowe. Standardy są ustanawiane jednogłośnie, a zatem grupowy standard będzie prawdopodobnie lepiej przestrzegany niż standard narzucony grupie z zewnątrz.
2. Członkowie grupy blisko ze sobą współpracują. Osoby należącego grupy uczą się od siebie nawzajem. Zahamowania wynikające z niewiedzy są zminimalizowane przez zachętę do wzajemnego nauczania się.
3. Członkowie grupy mogą nawzajem znać swoje prace. Gdy członkowie grupy opuszczają grupę, można zachować ciągłość.
4. Można urzeczywistnić oprogramowanie pozbawione indywidualizmu. Programy s uważane za własność grupy, a nie poszczególnych osób.

Silne spójne grupy mogą jednak czasami mieć 2 problemy:

1. Nieracjonalny opór przed zmianą lidera. Gdy lider spójnej grupy ma być zastąpiony przez kogoś spoza grupy, członkowie mogą się zjednoczyć przeciw nowemu liderowi.
2. Myślenie grupowe. To nazwa nadana sytuacji, w której krytyczne umiejętności członków grupy są osłabiane przez lojalność grupową.